ง้อได้ แต่ให้อภัยไม่ได้
ซ่งโย่วหนิงเห็นกับตาว่าสามี “เฟิงหานโจว” นอกใจ แถมยังอ้างว่าเธอให้ทายาทไม่ได้ คืนนั้นเธอตัดสินใจแต่งงานใหม่กับชายทรงอิทธิพลที่สุดในเมือง วันแต่งงาน ทั้งสองกลับมาพบกันอีกครั้ง สามีเก่าคุกเข่าขอคืนดี แต่เธอถอยหลังเข้าสู่อ้อมกอดของสามีใหม่ เสียงเขาเย็นเฉียบ "ลืมลำดับญาติหรือเปล่า ตอนนี้…เธอคือพี่สะใภ้ของนาย
เช้าวันใหม่ที่ไม่มีเขา
จากเตียงอุ่นๆ ไปสู่บันไดไม้ที่เธอเดินลงมาด้วยเสื้อคลุมนอนสีฟ้าอ่อน... แล้วพบว่าชุดแต่งงานแขวนเรียงราย แต่เขาไม่อยู่ตรงนั้น เธอหัวเราะเบาๆ แล้วเดินต่อ — บางครั้ง การปล่อยมือคือการเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง ง้อได้ แต่ให้อภัยไม่ได้ คือบทเรียนที่เธอเลือกเรียนด้วยตัวเอง 🌸
การอ่านนิตยสารคือการหลบหนี
เธออ่านนิตยสารบนโซฟาเหลือง ภาพนางแบบในหน้าปกเหมือนเงาของเธอที่เคยเป็น... เขาใช้แล็ปท็อปแต่มองมาที่เธอทุกครั้งที่เธอพลิกหน้า ความเงียบระหว่างพวกเขาไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่คือการรอให้ใครสักคนพูดว่า 'ขอโทษ' ก่อนที่หิมะจะละลาย 📖✨ ง้อได้ แต่ให้อภัยไม่ได้
รถหรูแต่ใจเหงา
เขาใส่เสื้อชมพู ยิ้มให้เธอขณะเปิดท้ายรถ แล้วจับมือเธอไว้แน่น — แต่ตอนกลางคืน เธออยู่กลางหิมะ โทรศัพท์สั่น น้ำตาไหล ความรักที่ดูสมบูรณ์แบบกลับพังเพราะคำว่า 'ไม่สำคัญ' แค่คำเดียว ง้อได้ แต่ให้อภัยไม่ได้ — ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะเหนื่อยที่ต้องเป็นคนเดียวเสมอ 🚗❄️
การโทรครั้งสุดท้ายก่อนหายไป
มือเธอสั่นขณะกดเบอร์เขา หิมะเกาะผม โทรศัพท์มีเคส Hello Kitty สุดน่ารัก แต่เสียงในสายคือความเงียบ... เขาอยู่ในห้องมืด ใส่แว่น คุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ตาเขาแดง — บางครั้ง การไม่ตอบคือคำตอบที่เจ็บที่สุด ง้อได้ แต่ให้อภัยไม่ได้ เพราะครั้งนี้ เธอเลือกจะหายไปแทน 📱🕯️
หิมะตกแต่ใจเย็นกว่า
หิมะร่วงลงมาทีละเม็ดขณะเธอจ้องมองประตูบ้านอย่างหวังว่าเขาจะออกมา... แต่เขาไม่มา เธอโทรหาเขาด้วยน้ำตา แต่เขากลับนั่งในห้องมืด คุยโทรศัพท์ด้วยแว่นตาสุดเท่ ง้อได้ แต่ให้อภัยไม่ได้ — ความเจ็บปวดที่ไม่พูดออกมา คือการฆ่าตัวตายแบบช้าๆ 🌨️💔