เลิกปลอมแล้ว ฉันคือนางเอกตัวแม่
เฉียวอวี่โหรว ยอมซ่อนความงาม ปลอมตัวเป็นผู้ช่วยขี้เหร่เพื่อหาเงินรักษาแม่ และคอยปกป้องกู้อี้เฉิง ชายที่เธอเคยช่วยชีวิตในวัยเด็ก แต่ในสายตาเขา เธอเป็นเพียง “ตัวกันกระสุน” เพื่อปกป้องผู้หญิงอีกคน ห้าปีแห่งการถูกหลอกใช้และทำร้าย ทำให้เธอตัดสินใจถอดหน้ากาก กลับสู่วงการด้วยตัวตนที่แท้จริง เมื่อความลับในอดีตกำลังจะถูกเปิดเผย ระหว่างศักดิ์ศรีที่เธอทวงคืน กับความรู้สึกที่ยังค้างคา ใครกันแน่ที่จะต้องเสียใจในตอนจบ
เธอเดินผ่านเขาโดยไม่หันมองแม้แต่นาทีเดียว
เสื้อโค้ทดำ แว่นตากันแดด และกระเป๋าล้อลาก — ทุกอย่างดูเฉยเมย แต่สายตาที่มองลงพื้นบอกว่าเธอกำลังระงับความรู้สึกไว้มากแค่ไหน 💔 เขาถือดอกไม้ไว้แน่น แต่เธอเลือกขึ้นรถไปโดยไม่พูดอะไรเลย เลิกปลอมแล้ว ฉันคือนางเอกตัวแม่ คราวนี้ไม่มีใครบังคับให้เธอเป็นเงาอีกต่อไป
โรงพยาบาลคือสถานที่ที่ความจริงไม่สามารถปิดบังได้
ผ้าพันหัว ชุดนอนลายทาง และมือที่สั่นขณะจับภาพถ่ายเล็กๆ — ทุกอย่างบอกว่าเขาไม่ได้ลืมเธอ แค่ถูกบังคับให้ลืม 🏥 ตอนที่เธอวางภาพไว้บนเตียง มันไม่ใช่การเยียวยา แต่คือการฟื้นคืนสิทธิ์ในการเป็นตัวเอง เลิกปลอมแล้ว ฉันคือนางเอกตัวแม่ ไม่ใช่แค่ในใจเขา แต่ในโลกจริงด้วย
เขาวิ่งตามรถจนแทบล้ม แต่ไม่เคยขอให้เธอหยุด
เขาวิ่งด้วยมือที่ยังถือดอกไม้และกระเป๋าสตางค์ หน้าตาโกรธ แต่ตาแดง — ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่การจากลา แต่อยู่ที่การรู้ว่าเธอคือคนที่เขาควรปกป้องแต่กลับปล่อยให้หายไป 🏃♂️💨 เลิกปลอมแล้ว ฉันคือนางเอกตัวแม่ คราวนี้เธอไม่รอเขาอีกแล้ว
แว่นตากันแดดคือเกราะที่เธอสวมไว้ทุกวัน
ตอนที่เธอถอดแว่นออก แสงแดดไม่ได้ทำให้ตาแสบ แต่ทำให้ความรู้สึกที่เก็บไว้ล้นออกมาแทน 😌 ทุกครั้งที่เขาพยายามพูดอะไร เธอแค่ยิ้มบางๆ แล้วหันไปมองนอกหน้าต่างรถ — เพราะคราวนี้ เธอไม่ต้องแสดงบทบาทให้ใครดูอีกแล้ว เลิกปลอมแล้ว ฉันคือนางเอกตัวแม่ ไม่ใช่แค่ในเรื่อง แต่ในชีวิตจริงด้วย
ภาพถ่ายในกระเป๋าสตางค์คือจุดเริ่มต้นของความจริง
การเปิดกระเป๋าสตางค์แล้วเจอภาพเด็กผู้หญิงในชุดขาว ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปในพริบตา 📸 ความทรงจำที่ถูกซ่อนไว้กลับมาทันทีที่เขาเห็นใบหน้านั้น เลิกปลอมแล้ว ฉันคือนางเอกตัวแม่ ไม่ใช่แค่บทบาท แต่คือความจริงที่เขาหลงลืมไป